اعتقاد بر اين است كه احكام الهى و معارف دينى ، اعمّ از اصول و فروع و غير آنها ، كه از ائمّه معصومين صادر شده ، جملگى به عنوان نقل سنّت پيامبر و معارفِ دريافت شده از آن حضرت است . هشام بن سالم و حماد و غير آنها مىگويند : سمعنا ابا عبداللَّه عليه السلام يقول : حديثى حديث أبى و حديث أبى حديثُ جَدى و حديث جَدى حديث الحسين و حديث الحسين حديث الحسن و حديث الحسن حديث اميرالمؤمنين و حديث اميرالمؤمنين حديث رسول اللَّه و حديث رسول اللَّه قول اللَّه عزّ و جلّ . و از جابر انصارى نيز نقل است كه گفت : قلتُ لأبى جعفر عليه السلام إذا حدثتنى بحديثٍ فاسنده لى ، فقال : حدّثنى أبى ، عن جَدى ، عن رسول اللَّه ، عن جبرئيل ، عن اللَّه تبارك و تعالى و كلّ ما احدّثك بهذا الإسناد ؛ [ به امام باقر عليه السلام عرض كردم كه چون براى من حديثى نقل مىكنيد ، سلسله راويان آن را نيز براى من ذكر كنيد . پس حضرت فرمود : حديث كرد براى من ، پدرم ، از جدّم ، از رسول خدا ، از جبرئيل ، از خداوند تبارك و تعالى ؛ و هر چه براى تو حديث مىكنم ، با همين سند است . ] ديگر ، اين كه بنا بر آنچه گذشت ، فرق ميان ما و اهل سنّت ، در طريق وصول و سلسله سند سنّت و حديث است . آنچه به عنوان « سنت نبى » از پيامبر گرامى به دست ما رسيده ، ( با اكثريتى قاطع ) به وسيله امامان معصوم و همان دوازده نفر خليفه منصوب از طرف پروردگار است كه آنان ، به عقيده همه اهل اسلام ، انسان‌هايى پاك و